Logeren bij oma muis
| Waterval bij de Cavern |
Nog even het Cavern terrein verkend, wat gedronken, en voor de zoveelste keer afscheid genomen van de Zuid-Afrikanen. Daarna de lunchpakketjes op gehaald, en.... Terug naar de receptie om ons uit te schrijven uit het wandelregister. Het zou toch jammer zijn als men ons voor niets in het woud zou gaan zoeken. Voor de laatste keer de locals gegroet, en op weg.
Aan het eind van de route een afslag gemist. We hadden geen commando's meer van de Duitse dame van de navigatie, maar de Engelse dame zei helemaal niets. Een alternatieve route vanaf de volgende afslag liep via een gravelweg. Dat was lastig rijden en grote(re) kans op een lekke band. Dus teruggereden, en dat is waarschijnlijk een goede zet geweest.
Uiteindelijk kwamen we aan bij de Midlands Meander, een slingerweg langs allerlei restaurants en accomodaties. Het geheel leek een Oostenrijks thema te hebben.
Je mocht 100 kilometer per uur. Ik hou wel van een beetje doorrijden, maar 100 op deze slingerweg was toch wel wat veel van het goede. Anyway, bij Granny Mouse stond een zeer vrolijke man aan het hek vooraan de lange oprijlaan. Na controle kreeg de auto een sticker zodat we verder ongecontroleerd in en uit konden rijden. Nadat we de auto hadden geparkeerd werden we begroet door enkele kleine apen. Bij de receptie kregen we bubbels, en na wat formaliteiten een rondleiding. Ook hier was een wijnkelder aanwezig. Opvallend was de sigarenkamer.
En het was koud hier! We konden de houtkachel aan (laten) maken in de kamer indien gewenst. Gelukkig kon de airco ook verwarmen, want met (haard)vuur en rook in de slaapkamer hadden we slechte ervaring in Rwanda. Na het eten kwamen we terug in de kamer waar rozenblaadjes waren gestrooid over het bed, waarop de handdoeken in hartvorm waren gelegd. De rozenblaadjes gebruikt om het badwater te parfumeren.
Reacties
Een reactie posten